سیدمحمدآتشی

نرگس(3)"نظریه سمبول"/آندره ژیدAndre Gide(1951-1869)،ت:ح هنرمندی

amyna — Wed, 11 Nov 2009 18:11:18 GMT

حقایق درپس اشکال قراردارندیعنی درپس نشانه ها.هرپدیده ای نشانه ی حقیقتی است وتنها وظیفه اش آنست که آن حقیقت رابنمایاند.تنهاگناه اوآنکه خودرابرترشمارد.مابرای نمایاندن زندگی می کنیم.قوانین اخلاقی وزیباشناسی یکسانند.هراثری که خودراننمایاند بیهوده وازهمین نظربداست.هرانسانی که نمودی نکند بیهوده وبداست.(اگرکمی قدبرافرازیم می بینیم که همه چیزنمود می کندامابایدبعدآن راشناخت).هرنماینده ی اندیشه تمایلی داردکه خودرابراندیشه ای که می نمایاندترجیح دهد.خودراترجیح دادن خطا اینجاست.هنرمند،یادانشمندنبایدخودرابرحقیقتی که می خواهدبیان کندترجیح دهد،اصل اخلاقی برای اوهمین است وبس؛نه کلمه ونه جمله رابراندیشه ای که بایدبیان کندبرترشمارد:من تقریبا می توانم گفت که اصل زیباشناسی هنری یعنی همین.امامن ادعاندارم که این نظریه تازه باشد.آئین های وارستگی چیزدیگری نمی آموزند.مساله اخلاق برای هنرمنداین نیست که اندیشه ای که بیان می کندبرای گروهی بسیارکمابیش اخلاقی وسودمندباشد،نکته اینست که آنراخوب بنمایاند.زیراهرچیزی حتا شوم ترین اموربایدنشان داده شود:"بدابحال کسی که رسوائی ببارآورد"اما"بایدکه رسوائی ببارآید"هنرمندوانسان واقعاانسان که برای هدفی زیست می کندبایستی ازپیش خودراقربانی کرده باشد.سراسرزندگی اوراهیست بسوی این هدف.واکنون چه چیزرابنمایانیم؟-این نکته راباسکوت می توان آموخت.

نرگس(2)/حکایت ازاسکاروایلد (1900-1844)Oscar Wilde،روایت از:آندره ژید

amyna — Fri, 06 Nov 2009 18:11:18 GMT

چون معشوقه ی نرگس زیبا مرد،نرگس تنهادربیشه هابه گریستن پرداخت.پرندگان به دلداری اوبرخاستندامانرگس همچنان می گریست واشک ازدیدگان فرومی ریخت.

درختان به اودلداری می دادندامانرگس همچنان می گریست واشک ازدیدگان فرومی ریخت.

چارپایان بااو همدردی کردندامانرگس همچنان می گریست واشک ازدیدگان فرومی ریخت تادربرابرش برکه ی بزرگی پدیدآمدکه پرندگان درآن شنامی کردندوسایه های درختان درآن چهره می نمودندوچارپایان ازآن آب می نوشیدند.

امانرگس زیبا کی ازگریستن بازماند؟

هنگامی که به برکه نگاه کردوعکس چهره ی خودرادرآن دیدوپی بردکه زیباست!

نرگس(1)/حکایت ازاسکاروایلد (1900-1844)Oscar Wilde،روایت از:آندره ژید

amyna — Fri, 06 Nov 2009 18:09:38 GMT

هنگامی که نرگس مرد،گتهای صحرایی به ماتم نشستندوازجویبارآب طلب کردندتادرمرگ اوبگریند.

جویباربه پاسخ گفت:

-اگرهمه ی قطره های من هم به اشک بدل شوندبازبرای اینکه خودبرمرگ نرگس بگریم بس نیست:من اورادوست می داشتم.

گل های صحرایی گفتند:

-چگونه ممکن بودنرگس رادوست نداشته باشی؟نرگس زیبابود.

جویبارپرسید:-آیانرگس زیبابود.

گلهاگفتند:

-چه کسی بهترازتومی دانست؟اوهرروزبسوی توخم می شدوزیبایی خودرادرائینه ی آبهای تومی دید.

جویبارپاسخ داد:

-اگرمن نرگس رادوست می داشتم ازآنروزبودکه چون بسوی من خم می شدجلوه ی قطره های خودرادرچشمان اومی دیدم.

چهارشعراززنده یادبیژن نجدی

amyna — Mon, 02 Nov 2009 14:46:38 GMT

1)عاشق

باکدام تکه ازتن من

تن من

عاشق جهان شده است.

2)درمی زنند

خانه ام دری داردبه خیابان انقلاب

دردیگری به خیابان رودکی

درمی زنند

دریغادونیسنم

که هردوبازکنم

3)افسوس

گاهی ازرویای تومی گذرم

گیرم که نمی بینی

وگاه ازخواب های من،تومی گذری

افسوس که نمی بینم

4)رنگ وبو

یک شیشه عطر

ازپنجره افتاددرلندن

وشکست

بوی بازارچه نیشابورآمدورنگ زعفران

ازغروب

ریخت.

باتوخواهم ماندرا/شعری ازمسعوداحمدی

amyna — Tue, 27 Oct 2009 18:29:52 GMT

مرگ رویدادنیست

نه شکفتن شکوفه است

نه شکفتن انار

تقویم رانمی شناسد وطبعاساعت را

لابد

لابه لای هوایی است که به وقت باهمه نیرونفس می کشیم

پس چه فرق می کند

پاییزباشدیابهار

صبح یاعصر

وچنددقیقه به ساعت بعد

وقتی حرف هاراحرام می کنیم

مثلا

«دوستت دارم»یا«باتوخواهم ماند»را.

یک دقیقه نگاه ممتدتوکافی است!

amyna — Mon, 26 Oct 2009 17:02:14 GMT

ایستاده درآستانه بالبخندی فیروزه ای رزاندوهگین ،آری درست است درکوچه ی اول درنقطه ی تهی خانه ی سوم خبری جزدلخوشی های زودگذرنبود!حتاوقتی پرسیده می شدکه چراسبوی تشنه شکسته شد؟اینهارامی نویسم تابازآن انسان بی درک بنگارد خوشم نمی آیدازاین دلنوشته هایی که می گویند این رابنویس آن راننویس!وراست می گوید آخراوبااین همه ندانستن ازکجامی داندکه دیروزچه خبربود اماتو...توکه همچنان ایستاده ای دردرگاه اندوه وشادی به راستی می دانی که روزحیات ماامروزاست.

مرا

یک دقیقه نگاه ممتدتوکافی است

تادرتوذوب شوم

ودرتوحیات یابم

زیباست هنگامه حضوربی سرانجام تو

وبهانه های مکرر نبودنت

چنان ازاین دیاررخت بربسته ای

که بازگشت توسرابی بیش نیست

ورق پاره های ذهن

درهجوم سربی سایه های سردرنگ می بازد

وروزها

مبهم وبی تکرارازپی هم می گذرند

دریابه ژرفای آبی حسادت می کند

وقتی باشی

مرایک دقیقه نگاه ممتدتوکافی است

تادرتوذوب شوم

ودرتوحیات یابم

شعراز:فاطمه روحی

آندره بروتن(Andre Breton)1966-1896/ازشاعران سوررئال فرانسوی

amyna — Fri, 23 Oct 2009 18:11:19 GMT

آندره بروتن تنهاشاعرمعاصریست که به شیوه ی سوررئالیسم وفادارماند.تحصیلات خودرادررشته ی پزشکی به پایان رسانیدوطبیب روانشناس(پسیکیاتر)بود.وی تئوری دان ونویسنده ی بیانیه های معروف سوررئالیسم است وآثارش نیزبهترین نمایاننده ی این شیوه است وبه خصوص می کوشدنشان دهدکه فاصله ای میان عالم عقل وجنون وبیداری ورویا-آنچنانکه دیگران می پندارند-وجودندارد.

«تنهاباران آسمانی است»

تنها باران،خدائی است وازهمین روهنگامی که توفانها زیورهای عظیم خودرابرفرازسرمامی تکانندوکیسه های پول خودرابه سوی ماپرتاب می کنندجنبش عصیان آمیزی نشان میدهیم که همانندلرزش برگها درجنگل است.من امیران بزرگ راباچینه دانهای بارانی دیده ام که روزی سواره می گشتند.این منم که ازآنهادرمیهمانسرای آراسته ی خویش پذیرایی کرده ام.باران زردرنگی است که قطره های آن مانندگیسوان ماپهناوراست وباران سیاهی است که برپنجره های مابالطف هراس آوری روانه است امافراموش نکنیم که تنها باران ،آسمانی است...

ادوگاوارامپوEdogawa Rampo/ازنویسندگان مدرن ژاپن/پرتگاه

amyna — Wed, 21 Oct 2009 13:37:27 GMT

"ادوگاوارامپو"درسال 1894متولدشد.درسال1916ازدانشگاه معروف "واسه دا"درتوکیوفارغ التحصیل شد.چندی به نوشتن مطالب گوناگون پرداخت اماتوفیقی نیافت!درسال1923پس ازخواندن داستان های عجیب واسرازآمیزغربی خودداستان هایی بدین گونه نوشت وبه تنها مجله آن زمان ژاپن که دراین زمینه مطالبی می نوشت تسلیم کرد.این داستان هابلادرنگ چاپ شدوبرای نویسنده اش شهرتی چشم گیرفراهم آورد."ادگاوارامپو"نام خودراازنام "ادگارآلن پو"شاعرمعروف فرانسوی (درپستی به اووشعرهایش می پردازم)گرفته است که درزبان ژاپنی" ادگا-آران پو"تلفظ می شود.رامپوباخلق سی رمان بزرگ وچندین مجموعه داستان کوتاه درزمره ی نویسندگان مدرن ژاپن قرارگرفته است.بخش ابتدایی داستان زیبای پرتگاه اثراین نویسنده ی ژاپنی رادراینجابرای شما می آورم باترجمه ی زیبای "همایون نوراحمر":

...فصل بهاراست .بربالای صخره یی به فاصله تقریبا یک مایل از"اسپا "دونفرروی سنگی نشسته اند.درزیزپایشان دره یی است که آب ازآن می گذزدوصدای ضعیف رودخانه به گوش می رسد.مردبه نیمه بیست سالگی رسیده است ودخترکمی مسن تراست هردو کیمونوی بیرون ازخانه پوشیده اند.

دختر-عجیبه که مادرتمام این مدت،ازاون حوادثی که دائما ذهنمونو به خودش مشغول کرده ،صحبت نکرده ایم.بعضی اوقات فکرمی کنم اگه حرف نزنم خفه می شم.حالا که امروزوقت زیادی داریم بیا یه کمی درباره گذشته حرف بزنیم.ناراحت نمیشی عزیزم؟

مرد-معلومه که نمیشم عزیزم.توشروع کن ومنم گاه گاهی نظرخودموبه ش اضافه می کنم.

دختر-خیلی خب...ازاین جاشروع می کنیم .اون شب من تورختخواب کنارسایتو خوابیده بودم .مثل همیشه گریه می کرد.صورتشوبه صورت من فشارمی دادواشک هایش می رفت تودهنم.

مرد-خوبه،دیگه لزومی نداره این طورصریح حرف بزنی !نمی خوام شرح زندگی خصوصیتوباشوهراولت بشنوم.

دختر-ولی قسمت مهم داستان همین جاس.واسه این که برای اولین بارازنقشه هاش سردرآورده بودم...خیلی خب به خاطرتو ازجزئیات صرف نظر می کنم ...هنوزشوری اشک هاشوتودهنم حس نکرده بودم که یه دفعه به خودم گفتم بایدموضوع عجیبی پیش اومده باشه....

نه مثل هیچکس دیگر

amyna — Tue, 20 Oct 2009 20:00:18 GMT

ازلای انگشتان باریک وبلندش شعرمی ریخت.عطرخوش هفده سالگی رامی شدازکلماتش گرفت .

شعرکه می خواندبوی خوش مریم درآمیخته بانم برگ های سنجد توی سالن پراکنده می شد.

یکبارایستادوچنددقیقه ای نگاهش کرد،انگارداشت عمارت باشکوه وقدیمی رامی نگریست!

ناگاه شاعرگفت:باغچه های گل –اطلسی ویاس،درختان اناروانجیر،آویزه های بلند بیدهای مجنون آورده ام برایتان!

ـآه...بخوان...بخوان!

ورفت روی خاک نم دارهشتی نشست.

***

از کودکی مخم مانده که تاب دارد و دلم که تاب نمی آورد.
سرسره ها بی تقصیرترند
کفش هایم به ریگ عادت ندارد ......سنگ نزن !
بچگی ام از دهان همین موریانه بيرون زد تا جائي كه بيرون زد.
سیاه نه ... سپيد ؟ .... نه ... خاكستريم كن!
از تو بر می گردم که گشته باشم ...بچرخ !...
هر دایره ای که زمین نمی شود عزیز خودت بچرخ!
گردنم از اين استخوان گرفته تا مو نمی زند
نمی آید /می آید/ آید ....اصلاً چی عایدت می شود ؟ها ؟
درجدال جدول خیابان پای قلم شده ام حل شدنی است
بزرگ شدم که بدم بيايد از همـ/سایه ها
جانماز از همین آب بزند بیرون
کفر نگويم کفاره مي دهم ـــــــ به جهنم!

شعرازلیلاحکمت نیا

روایت مولاناوشمس

amyna — Tue, 20 Oct 2009 19:49:21 GMT

چون شمس به مولانارسیداودرکتابخانه ی خودنشسته بود.شمس اشاره به کتابهاکردوگفت:این چیست؟مولاناگفت:تواین ندانی.وکسی می خواستم ازجنس خودکه اوراقبله سازم/

هنوزسخن مولانا تمام نشده بودکه آتش درکتابخانه افتاد.مولاناپرسیداین چیست؟شمس گفت:تونیزاین ندانی وبرخاست ورفت.آنگاه مولاناشیداوغزل خوان سردرپی اونهاداماهرگزدیگربه اونرسید.(روایت صاحب الکواکب المضیئه)

مولانادرکنارحوض باکتابی چندنشسته بودکه شمس دررسیدوپرسیداین چیست ؟مولاناپاسخ داد:این راقیل وقال گویند،ترابااین چه کار؟شمس دست کردوکتابهارادرآب انداخت.مولانابرآشفت که این کتابهای نفیس راچراضایع کردی که دیگربه دست نمی آید.شمس دست درآب بردوکتابهارایکایک بیرون کشیدومولانادیدکه آب درآنهاهیچ اثرنکرده بودوشگفت زده پرسیدکه این چه سراست؟شمس گفت:این ذوق وحال است،تراازاین چه خبر؟(روایت جامی درنفحات الانس)

مولانا سواربراسترازراه می گذشت،ناگهان شمس برجست وعنان استراوراگرفت وگفت:"غرض ازمجاهدت وریاضت وتکرارودانستن علم چیست؟"مولاناگفت:"روش سنت وآداب شریعت."شمس گفت:"اینهاهمه ازروی ظاهراست."مولاناگفت:"ورای آن چیست؟"شمس گفت:"علم آن است که به معلوم رسی"وازدیوان سنایی این بیت خواند:علم کزتوتورابستاند/جهل ازآن علم به بودبسیار.مولانا ازاین سخن متحیرشدوپیش آن بزرگ افتادوازتکراردرس وافاده بازماند.(روایت دولتشاه)

مغناطیس فسونکارشمس

روایت ابن بطوطه جهانگردمسلمان که در723ق یعنی کمابیش شصت سال پس ازوفات مولانا وبیست سال پس ازوفات فرزنداوسلطان ولدبه قونیه رفته وتربت اورازیارت کرده است،حاکیست که ابن بطوطه درآن هنگام نه فارسی درست می دانسته ونه ترکی واین حکایت راتاآنجاکه ازتوضیحات اخیهایعنی جاهلهای بازاری قونیه دستگیرش شده درسفرنامه خودآورده است:

"می گویند مولانا درآغازکارمردی فقیه ومدرس بود.طلاب قونیه درمجلس درس اوحاضرمی شدندوبه کسب علم ودانش می پرداختند.یک روزمردی حلوائی که طبقی حلوابرسرداشت واردمدرسه شد،اوحلوارابه قطعات بریده بودوهرقطعه رابه یک فلس می فروخت.شیخ گفت طبق پیش آر،حلوائی پاره ای ازحلوا برداشت وبه شیخ داد،شیخ آن راگرفت وخورد.حلوائی ازمدرسه بیرون رفت وکسی دیگراوراندید.شیخ نیزمجلس درس راترک گفت وبه دنبال اوبیرون رفت.طلاب هرچه منتظرشدندخبری ازمراجعت اونیافتندوهرچه جستندبه جایگاه شیخ پی نبردند.پس ازچندسال مولانا مراجعت کردلیکن این باروی آن مردفقیه نخستین نبود.جزبه اشعارفارسی مبهم ونامفهوم زبان نمی گشاد.طلاب به دنبال وی راه می رفتندواشعاراورامی نوشتند.این اشعاردرمجموعه ای گردآمده که"مثنوی"نامیده می شود.مردم این نواحی مثنوی راحرمت فراوان می نهندوآن رابه عنوان سخنان مولانا تدریس می کنندوشب های جمعه درخانقاهامی خوانند."